The dawning of a new era

Nadat ik een vreugdedansje door het huis heb gemaakt, probeer ik een soort van plan in mijn hoofd te maken om dit project op te pakken. Hoewel ik met pijn in mijn hart mijn huidige Rumah Saja zal verlaten, is het nooit een plek geweest waar ik me helemaal senang heb gevoeld. Waarschijnlijk doordat ik er nooit helemaal de rust heb kunnen vinden. De enige deadline die ik heb is mijn oude stek op 15 juli a.s. leeg en schoon op te leveren. In de slipstream loopt daar nog de never ending corona financieringssaga genaamd hypotheek aanvraag, maar daar word ik niet echt nerveus van. Het zijn slechts ambtelijke bureaucratische formaliteiten die ik mijn pret niet laat bederven. Dit gaat lukken.

Wat ik heerlijk vind aan mijn nieuwe habitat, is dat het een huis is met een ziel. Iets uit het begin van de vorige eeuw, iets wat al een paar generaties staat. Ik ken de geschiedenis van dit huis niet, maar het is een gevoel van ergens binnen wandelen en je gelijk thuis voelen.

Nu ik alleen zo'n stap zet, en in de slipstream mijn kids hierin meesleep, wordt het ineens wel allemaal echt. Ik voel me retesterk en stoer en ben blij met deze tweede kans. Gekscherend noem ik het de tweede helft van mijn leven. Het afgelopen jaar heb ik zo hard gewerkt om zo dichtbij mezelf te komen dat ik me voel als een rots: onafhankelijk, still standing strong. Natuurlijk sta ik er niet helemaal alleen voor, ik heb geweldige kids en vrienden en vrienden van mijn kids die met mij op gaan trekken in dit agile avontuur. Maar de beslissingen neem ik helemaal in mijn eentje en daarmee neem ik naast het voortouw ook de volledige verantwoordelijkheid op mij.
Het voelt voor mijn oude ik een beetje naakt, maar mijn nieuwe 2.0 versie gaat er vol in. Welcome to the pleasure dome.

Met een knipoog naar mijn vroege jeugd klinkt tijdens het dansje This is the dawning of a new era... in mijn hoofd